تمام حاجت ما را به ما خدا داده

میان این همه کشور به ما رضا داده

دلم هوای طواف دور مرقدش دارد

دلم هوای زیارت به مشهدش دارد

یا رضا گویم و ازگفته خود دلشادم

بنده اویم و از هرچه که غیر آزادم

مستم ازجام لب لعل شراب انگیزش

بنهاده غمی اندر دل وکرد آبادم

خوب می بینم از اینجا همه ی دنیا را

جشن گندم شده برپا و زمین می گرید

 قصّه ی آدم و عاشق شدن حوّا را

از آسمان شبت یک ستاره می خواهم

برای درد دلم راه چاره می خواهم

میان خمره ی چشمت شراب نوشیدم

از آن شراب نداری؟...دوباره می خواهم

از اشک شعر ، چشم مرا تا که تر کنند

باید که دعبل حرمت را خبر کنند

ذهنم دوباره شعله ور از واژه و حروف

آهنگ قلب قافیه ها ذکر یا رئوف

در صحن تو حج فقرا را عشق است

پرواز به مشهد الرضا را عشق است

پایان دو ماه نوکری از دستت

یک تذکره‌ي کرب و بلا را عشق است

زابتدای وجودم به من نظر داری

  تویی که دم به دم ازحال من خبر داری 

طواف کوی تو بالاتر از هزاران حج

به روی گنبد خود بوسه  ی قمر داری

لرزیددل زمانه وعرش خدا

درمشهدودرمدینه و کرب بلا

انگوردلت خنک شد انگار ولی

می سوزدازاشتیاق تو قلب رضا

هدیه ارجمند

باید برای مقدم عشق تو یا "کریم"

فکری به حال سینه خاکسترم کنم



آیینه کاری حرمت عاقبت مرا

وادار می کند که دلم را حرم کنم

چه کسی گفته طعم غم خوش نیست

میشو با تو بود و با خود گفت:

"آخرِ شاهنامه ام خوش نیست؟"

با دستِ تهی و روسیاه آمده ایم

با اذنِ دخول در پناه آمده ایم

در میزنم آقا ...تو بیا و در را

مسافرم كه به دل شوق یك حرم دارم

 هواییم كه هوای تو در سرم دارم

 همیشه عكس تو را از زمان كودكیم -

 ضریح دیده و در قاب باورم دارم

ای سر همیشه خاک سر کوی یار باش

هرگز زجا ملرز و به آن استوار باش

آنقدر گویمت که انیست فقط رضاست

پس تا ابد به صحن و سرایش غبار باش

هم شوق پریدن به کبوتر دادی

هم هر چه که خواستم تو بهتر دادی

ما سطح نگاهمان فقط این دنیاست

اما تو کرم کردی و محشر دادی

یحیی نژاد سلامتی

ما در ره ثامن الحجج می میریم 

از طوس سراغ کربلا می گیریم

امروز چو چشمه های سرخ اشکیم

 فردا به رکاب منقم تکبیریم

منبع:منتظران

مگذار مرا دراین هیاهو، آقا

تنها و غریب و سربه زانو آقا

ای کاش ضمانت دلم را بکنی

تکرار قشنگ بچه آهو آقا

راهزن بود دلش ، راه مرا زد آقا !

مصلحت بود شوم قسمت مرتد آقا

غزلی توبه ام از دست ندانم هایم

بین تاریکی و خورشید مردد آقا

تو را با نام آهو می شناسند

رضای حضرت هو می شناسند

تمام رعیت ملک عظیمت

به نام شاه خوشرو می شناسند

دلم امشب برای تو هوایی است

سکوت من ز درد بی نوایی است

الا ای یوسف شهرخراسان

دلم بی تاب اسماعیل طلایی است

شاعر:حسین سنگری

آرزويم نه به دل باغ بهشت و حور است

نه مرا جنت و فردوس برين منظور است

يا غريب الغربا پاره قلب زهرا

خواهشم خواهش سلماني نيشابور است

پ . ن : اين دوبيتي با توجه به داستاني است كه در ادامه مطلب ميتوانيد بخوانيد.

سکوت و سردی شب ناتمام، همسایه! 

و چاره چیست؟ دوباره سلام، همسایه!  

خدا کند که بماند صفای سایه تو

همیشه بر سرمان مستدام همسایه!

كسي قدم به حرم بي مدد نخواهد زد

بدون واسطه دم از احد نخواهد زد

گداي كوي رضا شو كه اين امام رئوف

به سينه احدي دست رد نخواهد زد

حق معرفتي به هر نگاهم داده

در حلقه‌ي عشق خويش راهم داده

اين ها همه علتش فقط يك چيز است

ايراني‌ام و رضا پناهم داده

شاعر : حسن فطرس

باید همه به سمت شما رو بیاورند

دلها به لب ذکر هوالهو بیاورند

باید که جن و انس تمام ملائکه

ایمان به دست ضامن آهو بیاورند

روزي كه خاك صحن رضا آفريده شد

مهر سجود اهل سما آفريده شد

خورشيد از درون ضريحش طلوع كرد

تا گنبدش رسيد و طلا آفريده شد

هر چند كه حال روز زمين و زمان بد است

يك تكه از بهشت در آغوش مشهد است

حتي فرشته اي كه به پابوس آمده

انگار بين رفتن و ماندن مردد است

مرغ دل من كه ميل گندم دارد

پرواز ميان مشهد و قم دارد

ماييم كبوتران بين الحرمين

يك كشور از اين هر دو تنعم دارد

ریگ از نگاه مرحمت تو عقیق شد

یک دم خیال کرد که هستی تو هم خدا

آن کس که در کرامت و جودت دقیق شد

امن ، آهوي رَم كردهي تهران آقا !

از بس كه نيامدم خراسان آقا ...

اوضاع دلم مخيم شد حالا هم ...

ديوانه ام - از شما چه پنهان آقا !

دیگر از راه دور با حسرت،اسمتان را صدا نخواهم کرد

مثل مادر کنار سجاده،یا رضا یا رضا نخواهم کرد

برو با کفتران خود خوش باش،من بیچاره چون کلاغم که

آسمان سپید مشهد را،با حضورم"سیا" نخواهم کرد

باید که دلم به عشق عادت بکند

در محضر دوست حفظ حرمت بکند

من پشت در حرم چنان می مانم

شاید که کبوتری ضمانت بکند