رسانده ام به حضور تو قلب عاشق را

دل رها شده از محنت خلايق را

دلي که پر زده تا آستان احسانت

که غرق نور اجابت کني دقايق را

چقدر خدمتِ بر مردمان شهرش کرد

جواب زحمت او ناسزا به مادر نیست

هست تقديرم سرار سوختن

با بلا از پاي تا سر سوختن

از سقيفه بارها و بارها

در شرار شعله ها پر سوختن

پيش من وصف رخ نيلي زهرا نكنيد

نزد مجنون سخن از ظلم به ليلا نكنيد

گر چه بگذشته اگر از سر من آب ولي

نيمه شب هيچ دري را به لگد وا نكنيد

شبانه دشمنانم چون رسيدند

غريبي ام چو در كاشانه ديدند

ميان كوچه با پاي برهنه

مرا هم مثل جدم مي كشيدند

در آن ساعت كه با پاي برهنه

پياده پشت مركب مي دويدم

بياد راه شام و عمه خود

ز ديده خون دلها مي چكيدم

باز گرقته دلم برای مدینه

باز نشسته دلم به پای مدینه

شکر خدا عاشق دیار حبیبم

شکر خدا که شدم گدای مدینه

 گوشه ای از حرای حجرهء خویش

نیمه شبها،خدا خدا می کرد

طبق رسمی که ارث مادر بود

مردم شهر را دعا می کرد

دل مرا که بسی بود خون، نشانه گرفت

چو جد خویش علی سالها به خانه نشاند

ز دیده ام همه شب اشک دانه دانه گرفت

دل گرفته یاد ایوان بقیع

دیده ای داریم گریان بقیع

حیف بر خاکش بتابد آفتاب

سایه­ی عرش است بر جان بقیع

پر از شميم بهشت است منبرت آقا

به برکت نفحات معطرت آقا

هنوز عطر و شميم محمدي دارد

گلِ دميده ز لبهاي أطهرت آقا